Krzyk po niebie

Krzyk po niebie, po obłokach
słychać przy wesołych skokach:
aniołowie święci,
radością objęci,
wyśpiewują, wykrzykują.

Nuże , bracia aniołowie,
społem z nami kompanowie,
Bóg się człekiem staje,
życie ludziom daje
zagubione, utracone.

Już i skrzydła połamali,
kiedy z radością skakali.
Michał między trzodę
zleciwszy na grudę
w bok się ubił, skrzydło zgubił.

Gabryjel, który zwiastował
Boga, także przylatywał.
natrafił na dudy,
zbił biodra i udy
i szwankował, nadchremował.

Rafał, który leczył oczy
Tobijasza, gdy przyskoczy,
zbił olejek drogi
o baranie rogi
i do trzody zleciał wprzódy.

Pastuszkowie usłyszeli,
jako anieli weseli,
więc i oni wstali,
w taniec się pobrali,
dalij, dalij, podrygali.